Erleefde eens een arme houthakker die Parihuana heette. Hij had een helebazige vrouw, Marihuana genaamd. Ze hadden twee kinderen en die warenHash en Wietje gedoped. Wietje speelde met haar babituraatjes en Hashspeelde met Stuffie, zijn hondje en met zijn kat Morfientje. Marihuanazei: "We moeten iets doen.". Parihuana snoof eens diep, maar wist nietste zeggen. Ze hadden namelijk niets meer te eten. Marihuana bedacht eenboos plan. Ze zouden met z’n vieren een tripje gaan maken in het bos endaar zouden ze Hash en Wietje achterlaten. Maar de slimme Hash hadalles gehoord en stak een mesje in zijn broekzak.
De volgende dag gingen ze een tripje maken in het bos waar de winddoor de bomen blowde die zo high waren. ‘s Middags deden Hash en Wietjeeen dutje en hun ouders gingen er stilletjes vandoor. Hash had echtermet zijn mes lijntjes getrokken in de sneeuw. Zo konden ze gemakkelijkde weg naar het dorp terugvinden. Daar aangekomen durfden ze niet naarhuis, dus gingen ze naar Opium en Omium. Die zaten vredig op eencanabee naar de LSD-speler te luisteren waar juist de hit klonk:
Altijd rookt Kortjakje wiet,
midden in de week, maar ‘s zondags niet.
‘s Zondags rookt zij heroxefne,
met een snuifje cocaxefne.
Altijd rookt Kortjakje wiet,
midden in de week, maar ‘s zondags niet.
Toen Opium en omium de kinderen zagen, begroetten ze hen uitbundig."High!", riepen Opium en Omium. "High!", riepen Hash en Wietje. Zekregen elk een cracker aangeboden. "Hebben jullie nog honger?", vroegOpium. "Jaaa!", riepen Hash en Wietje, "laten we gaan chinezen"."Goed", zei Omium. "Ik coke wel."
De volgende dag werden Hash en Wietje weer naar huis gebracht.Parihuana was blij, maar Marihuana niet. Toen ze later weer een tripjegingen maken in het bos, lette Marihuana extra goed op Hash, zodat hijgeen kans zag lijntjes te trekken. Toen ze weer alleen achterblevenwaren ze echt verdwaald. Maar toen zagen ze een vogeltje dat floot:"Wiedewiedewiet". Ze volgden het vogeltje en ze kwamen bij een huisjedat helemaal van coke gemaakt was. Zoveel coke hadden ze nog nooit bijelkaar gezien. Ze begonnen meteen te snuiven, maar terwijl ze zoheerlijk snoven, werden ze bespeed door de boze H-XTC, die in hethuisje woonde.
Ze hoorden een kraakstem: "Sniffel, snaffel, snuifje, wie snuift eraan mijn huisje?" "Het is de wind, de wind, het highe kind", riepenHash en Wietje in koor. Dit herhaalde zich een paar maal. Maar toenkreeg de H-XTC argwaan en ze kwam naar buiten en zei met een liefstemmetje: "Kom maar mee naar binnen, daar heb ik lekkere spacecakevoor jullie". Maar eigenlijk had de boze H-XTC maar al te veel zin inHash en Wietje. Na een tijdje zaten Hash en Wietje helemaal stoned enuitgeteld bij de H-XTC aan tafel.
Nu wilde de H-XTC Wietje gaan drogen in haar drooghok en Hashsamenpersen in haar persijzer om hem vervolgens in blokjes te snijden.Nu konden ze niet meer ontkomen. "Hennep!", riep Hash. "Hennep!", riepWietje. Ze waren bang om opgerookt te worden. Wietje moest gaan kijkenof de kolen in het drooghok al heet genoeg waren. Ze zei tegen de H-XTCdat ze het niet goed kon zien. De H-XTC ging zelf gaan kijken en wietjeduwde de H-XTC in het drooghok en deed de deur dicht. De H-XTC begon teschreeuwen: "Hennep!". Al gauw bleef er niet veel meer over dan eensissend hoopje blubber. Wietje haalde Hash en ze waren blij. Zedoorzochten het huisje en namen zo veel drugs mee als ze maar kondendragen. Hun zakken puilden uit van de heroxefne, morfine, methadon, hash,wiet, coke en vooral XTC.
Ze staken het huisje achter zich in brand. Crack zei het huisje. Ze gingen met speed naar huis. Het Wiedewiedewiet-vogeltje wees hen de weg. Onderweg kwamen ze nog Rookkapje en Sneeuwwietje tegen. Toen ze thuis kwamen, was Parihuana heel blij.
Marihuana was dood en ze leefden samen nog high en gelukkig.
gevonden bij Daan
Rang-A-Ding Song, 9) Luchtalarm, 10) Formule 1. u kunt deze funsounds bestellen als u lid bent van de Jamba Sounclub. met vriendelijke groet.